روش‌های ماشینکاری متداول برای چرخاندن قطعات شفت

1، چرخش خارجی
تراش خارجی رایج ترین روش برای تراشکاری قطعات شفت است. اصل پردازش این است که از قطعه کار به عنوان دوک بر روی ماشین تراش استفاده شود و از ابزارهای برش برای چرخاندن و برش قطر بیرونی قطعه کار برای رسیدن به هدف ماشینکاری و تشکیل قطعه استفاده شود. تراشکاری خارجی را می توان به سه مرحله تقسیم کرد: تراشکاری خشن، تراشکاری نیمه دقیق و تراشکاری دقیق. مراحل مختلف ماشینکاری نیاز به انتخاب ابزار و پارامترهای مختلف برای اطمینان از کیفیت ماشینکاری دارد.
مزایا: دقت بالای شعاع بیرونی و هزینه کم.
معایب: تراش خارجی فقط می تواند قطعات ساده شفت را پردازش کند. اگر ساختارهای پیچیده غیر استاندارد نیاز به پردازش داشته باشند، باید از روش های پردازش دیگری استفاده شود.
2، حفره داخلی خسته کننده
حفاری سوراخ داخلی روشی برای تشکیل قطعه کار با چرخاندن یک ابزار چرخشی در داخل سوراخ و تراشیدن دیواره سوراخ است. انتخاب و ترکیب حفره‌های داخلی باید بر اساس الزامات طراحی و فرآیند باشد تا نیازهای ماشینکاری با اندازه‌ها و اشکال مختلف سوراخ‌های قطعه کار را برآورده کند.
مزایا: برای قطعات قطعه کار با شکل پیچیده، سوراخ کردن داخلی یکی از متداول ترین روش های ماشینکاری است. دستیابی به ماشینکاری خشن در داخل سوراخ امکان پذیر است و در نتیجه بسیاری از فرآیندهای دوباره کاری صرفه جویی می شود.
معایب: سختی ماشین کاری سوراخ داخلی نسبتاً زیاد است، نیاز به استفاده از ابزارهای مختلف مختلف مانند چاک ها و ماشین آلات دارد که مکان یابی و گیره قطعه کار را دشوار می کند.
3، چرخش چند پاس
تراشکاری چند گذری یک روش ماشینکاری است که چندین روش تراشکاری را ترکیب می کند تا به تدریج قطعات کار را از مواد خام به قطعات نهایی از طریق استراتژی های ماشینکاری و ابزارهای فنی مختلف پردازش کند. چرخش چند گذری عموماً برای پردازش اجزای شفت پیچیده مانند ترکیب دایره‌های بیرونی، سوراخ‌های داخلی و سطوح انتهایی و همچنین دستگاه‌های تراش محور افقی اعمال می‌شود.
مزایا: چرخش چند پاسی می تواند قطر خارجی، قطر داخلی و وجه انتهایی را به طور جداگانه پردازش کند و به حداکثر کیفیت و کارایی ماشینکاری دست یابد. این یک روش ماشینکاری نسبتا کارآمد است.
معایب: فرآیند چرخش چند پاس پیچیده است و به مجموعه های متعددی از ابزارهای برش و تجهیزات پردازش نیاز دارد که در نتیجه هزینه های بالاتری را به همراه دارد.
به طور خلاصه، تراشکاری خارجی، حفاری داخلی و تراشکاری چند پاسی معمولاً از روش‌های ماشینکاری برای چرخش قطعات شفت استفاده می‌شود. اما انتخاب روش فرآوری مناسب بر اساس ویژگی ها و الزامات پردازش قطعات مختلف برای اطمینان از تعادل بین کیفیت پردازش و کنترل هزینه ضروری است.